φοβάμαι

Γιατί φοβάμαι;

Είναι φυσικό να φοβάμαι;

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

Το συναίσθημα του φόβου το αποκτάμε, δεν γεννιόμαστε με αυτό.

Είναι άγνωστο το συναίσθημα του φόβου στο παιδί που γεννιέται. Η πρώτη επαφή του παιδιού με τον φόβο ξεκινάει από τους γονείς. Έχοντας μεγάλη ευθύνη για το νεογέννητο η μαμά και ο μπαμπάς φοβούνται πως μπορεί να το κρατήσουν με λάθος τρόπο, να το σφίξουν λίγο παραπάνω στην αγκαλιά τους, φοβούνται μήπως είναι νηστικό ή μήπως έχει φάει πολύ…

Οι πρώτοι φόβοι των ανθρώπων, που είναι γύρω από το παιδάκι που μόλις ήρθε στην καινούργια πραγματικότητα, είναι αμέτρητοι.

Όσο μεγαλώνει το μικρό ανθρωπάκι οι φόβοι παίρνουν την αύξουσα διαδρομή… Η οικογένεια του φόβου πολλαπλασιάζεται και πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλη που ο ζωτικός χώρος γίνεται ασφυκτικά μικρός και ο άνθρωπος απλά πνίγεται εκεί. Ο άνθρωπος αρχίζει και βιώνει περιορισμούς. Οι περιορισμοί έρχονται αθόρυβα χωρίς να τους αντιληφθούμε στην αρχή, όμως πολλές φορές η συνειδητοποίησή τους μπορεί ν’αργήσει ή ακόμα να μην έρθει ποτέ.

Ο φόβος δημιουργεί εξάρτηση και η εξάρτηση δημιουργεί όλο και περισσότερες συνθήκες για τον φόβο.

 Από τις πρώτες αντιδράσεις θα είναι ο πόλεμος… Θα έχουμε την τάση να τον πολεμήσουμε γιατί ο φόβος να αγκαλιάσουμε τους φόβους μας και να τους αποδεχτούμε είναι πολύ μεγαλύτερος…

Θα αναζητήσουμε την βοήθεια είτε στα χάπια, είτε στο αλκοόλ, είτε σε διάφορες ουσίες.

Είναι πολλές οι προσφορές διαφυγής. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κάνει κινήσεις για να προστατευτεί από τον φόβο, τόσο περισσότερο φοβάται.

Ο φόβος περιορίζει τον άνθρωπο και του υστερεί ελευθερία. Ελευθερία και ο φόβος είναι δυο μην συμβατές έννοιες. Αν παρατηρήσουμε τους φόβους μας τότε θα καταλάβουμε σε ποιούς τομείς της ζωής μας δεν είμαστε ελεύθεροι.

Όταν κάποιος έχει υποστεί από μικρή ηλικία τον περιορισμό στον λόγο τότε μεγαλώνοντας θα έχει φόβο να εκφραστεί δια λόγου. Ένας πολύ γνωστός φόβος είναι ο φόβος να πετάξει κάποιος με το αεροπλάνο. Αυτός ο φόβος συνήθως κατακλύζει τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από υπερβολικό έλεγχο. Δεν μπορούν να αφεθούν ότι κάποιος άλλος τους πηγαίνει στον προορισμό τους. Αυτός ο φόβος απομακρύνει τον άνθρωπο από την εμπιστοσύνη στη ροή και την ελευθερία από τον έλεγχο.

Είναι κατανοητό πως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τις δικές μας τραυματικές εμπειρίες που μας έχουν ενεργοποιήσει τους φόβους. Κάποιες είναι μικρές και κάποιες είναι μεγάλες. Το ζητούμενο είναι: «Τι κάνουμε με αυτές;» Τις δουλεύουμε ή τους επιτρέπουμε να μας καθορίζουν τη ζωή και να μας κρατάνε μονίμως κάτω από το τραπέζι, με φόβο να τις αντιμετωπίσουμε;

Υπάρχει μια κατάσταση που δεν περιέχει τον φόβο. Είναι η κατάσταση της ασφάλειας.

 Μπορούμε να την πετύχουμε. Την πετυχαίνουμε ήδη. Όταν κάνουμε ένα μικρό βηματάκι κάθε φορά. Μπορεί κάποιος να πάρει το θάρρος και να μιλήσει στον άνθρωπο ή στους ανθρώπους για να ακουστεί η φωνή του. Κάποιος μπορεί να μαζέψει όλες του τις δυνάμεις και να αγοράσει το αεροπορικό εισιτήριο και να μπει στο αεροπλάνο.

Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε ακόμα αυτό το βήμα μόνοι μας, υπάρχουν άνθρωποι και εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν στα πρώτα μας βήματα.

Όμως να θυμάσαι, να προχωράς στη ζωή μόνος σου. Μόλις σταθεροποιηθεί το βήμα σου μην φοβηθείς να ξεκολλήσεις από την βοήθεια. Γίνε δυνατός και ακέραιος και πάνω απ’ όλα υπεύθυνος για την ζωή σου.

Πως να απευλευθερωθείς από τον φόβο; Δες περισσότερα για την μέθοδο της “Άμεσης Προσωπικής Μεταμόρφωσης”

Το άθρο αυτό έχει δημοσιευθεί και στην omorfizoi.gr