Συγχωρώ την εαυτό μου και προχωράω ελεύθερος στη ζωή!

Συγχωρώ την εαυτό μου και προχωράω ελεύθερος στη ζωή!

Έχουμε συνηθίσει να εστιάζουμε στην συγχώρεση των άλλων. Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο της συγχώρεσης, τότε μιλάμε για τον χώρο που καλούμαστε να δημιουργήσουμε για να τον «χωρέσουμε» μέσα μας. Λέγοντας «να τον χωρέσουμε» εννοούμε πως καλούμαστε να αποδεχτούμε τις σκέψεις, τις πράξεις και τον ίδιο ως σύνολο. 

Αυτό σημαίνει πως εστιάζουμε στον εξωτερικό παράγοντα και όχι στον εσωτερικό μας κόσμο. Όταν μιλάμε με τον κόσμο έξω από εμάς, τότε μας είναι πολύ εύκολο να συνειδητοποιήσουμε ποιον θα συγχωρέσουμε και τι βήματα θα κάνουμε… 

Έχετε σκεφτεί πως είναι πολλές φορές πολύ πιο εύκολο και ανώδυνο να συγχωρέσουμε κάποιον άλλον παρά τον ίδιο τον εαυτό μας; 

Πιο εύκολα «χωράμε» μέσα μας τους άλλους και όχι εμάς. 

Στις προσωπικές συνεδρίες της Δραστικής Συγχώρεσης, βάζω τους θεραπευόμενους να πουν στο «εσωτερικό παιδί» τα εξής λόγια:

«Σε αγαπώ και σε αποδέχομαι έτσι ακριβώς όπως είσαι. Είσαι ότι πιο πολύτιμο έχω στην ζωή μου. Έχεις μόνο εμένα. Σου δίνω τον λόγο μου να σε αποδέχομαι και να σε συγχωρώ». 

Αρκετοί δεν αντέχουν και λυγίζουν… 

Δεν αντέχουν να συγχωρέσουν τον ίδιο τον εαυτό τους. 

Τους πιάνει η συγκίνηση και τα κλάματα. 

Κάποιες φορές δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε και να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας για τα λάθη του παρελθόντος. Ο λόγος είναι επειδή τα δικά μας λάθη τα αξιολογούμε πολύ πιο αυστηρά σε σχέση με τα λάθη των άλλων. 

Παρόλα αυτά, η ουσία βρίσκεται ακόμα πιο βαθιά: επειδή τα λάθη που κάναμε έχουν από πίσω πολύ πόνο. Είναι τα σημεία της ζωής που είναι γεμάτα ενοχές και ντροπή. Το βάρος είναι αβάσταχτο.

Ο καθένας από εμάς κουβαλάει πολλές εσωτερικές φωνές οι οποίες μας κρίνουν. Κάθε φορά που ακούμε αυτές τις φωνές καλό θα ήταν να εστιάσουμε και να καταλάβουμε: ποιανού φωνή είναι; Της μαμάς ή του μπαμπά, της δασκάλας, του/της συζύγου, των παιδιών; Αυτή την λίστα θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε…

Γι’  αυτό δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας. Αφού στο κεφάλι μας επικρατεί το χάος από τις φωνές και η κάθε φωνή θέλει να αποδείξει πως έχει δίκαιο. 

Η κάθε φωνή έχει την γνώμη της για μας, έχει άποψη για τις πράξεις μας και ο καθένας θέλει να επιβάλει το πώς πρέπει να είμαστε. Η κάθε φωνή νομίζει πως έχει δικαίωμα να το κάνει.

Ουφ, δύσκολη κατάσταση… συμφωνείτε; 

Για όλα αυτά νιώθουμε ενοχές, οι φωνές μας κριτικάρουν, μας ντροπιάζουν και μας απορρίπτουν. 

Έχετε σκεφτεί πως θα είμαστε χωρίς αυτές τις φωνές; 

  • Ελεύθεροι από ενοχές και ντροπή
  • Πετυχημένοι
  • Με αυτοπεποίθηση
  • Με εσωτερική γαλήνη και ειρήνη

Ναι, έρχεται η ειρήνη, αφού σταματάει ο πόλεμος, συμφιλιώνονται όλα μέσα μας και οι φωνές επιστρέφουν στην πηγή που ανήκουν. 

Αυτό ακριβώς κάνουμε στο σεμινάριο της Δραστικής Συγχώρεσης και Αυτοσυγχώρεσης. Μαθαίνουμε να συγχωρούμε τους εαυτούς μας για τις εμπειρίες του παρελθόντος, να σωπαίνουμε τις φωνές και ζούμε σε αρμονία με εμάς. 

Αν θέλεις πολύ να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου αλλά δεν έχεις τρόπο, τότε πάτα τον σύνδεσμο (link)για να δηλώσεις την συμμετοχή και να το μάθεις. 

Νέος κύκλος σεμιναρίων. 

Δραστική Συγχώρεση και Αυτοσυγχώρεση

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην Όμορφη Ζωή